Hadi bahaneleri sıralayalım:

Kötü serbest atış attık.

Kötü üçlük attık.

Grubumuz çok zordu.

Hakemler çok yanlıydı.

Takımımız çok yaşlıydı.

Hido yenilgide bile gülüyordu.

Ömer Onan çok steps yaptı.

Semih Erden fedakarlık yapıp turnuvada oynamalıydı.

Tutku Açık kadroda olmalıydı.

Kısacası kadro seçimi yanlıştı.

Bütün maç sonlarını çok kötü oynadık.

Top bizi sevmedi, şansızdık.

Enes’e daha çok süre verilmeliydi.

Kerem Gönlüm keşke sakatlanmasaydı.

Çok şımarmışlardı çook.

Vs vs..

Bu listeye daha birçok şey de eklenebilir.

Çünkü Milli Takımı takip eden herkes öfkeli.

Çünkü Dünya 2.si takımımız çeyrek final göremeden evine dönüyor.

Çünkü bu takım bu turu da İngiltere gibi basketbolda hiç yeri olmayan bir takımın yardımıyla gördü.

Çünkü kazansaydık dahi yine başkalarının eline bakacaktık.

Yani sürekli bir beklenti içinde olmak bizi yordu.

Eğer herkesin söyledikleri bir bahaneyse benim bahanem çok net.

Takımımız yaptığı işten keyif almıyordu o yüzden bizde hiç keyif alamadık onları seyrederken.

Her maç sıkıntı her maç stres ve her maçın sonu üzüntü.

İnanç eksikliğimi, mental eksiklik mi yoksa Orhun Ene-Tanjeviç farkı mı bilemem ama 12 Dev Adam çok ruhsuzdu turnuvada.

Yenilgiye bile sinirlenmeyen maç içinde hırslanamayan geçen yıl ki gibi coşamayan bir oyuncu topluluğu vardı sahada.

Sonuçta elendiler ama yine de alkışlıyorum onları.

Enes, Emir, Doğuş, İzzet’li yeni jenerasyon önümüzdeki yıllarda yine güldürecektir yüzümüzü.

Son olarak 22 Temmuz’da bir yazı yazmıştım.

Yazımda Sırbistan antrenörü İvkoviç’in yarı finalde bize kaybettikleri maçtan sonra canımızı acıtmak için söylediği “Türkler sadece evinde başarılı.” sözünü eleştirmiş ve bütün dünyaya aksini ispatlamak için önümüzdeki turnuvanın fırsat olduğunu söylemiştim.

Ama maalesef biz yine ülkemiz dışındaki bir organizasyondan çok kötü bir dereceyle dönüyoruz.

Hem de bu sözü dünyada popüler yapan adamın takımına elenerek.

Ne desem bilemiyorum.

Hadi futbola dönüyoruz.

Güzel bir hafta geçirin. Hoşçakalın...