Demokrasi her ülkeye uymaz denir bilirsiniz.

Çünkü her ülkenin dinamikleri farklıdır. Eğitimi, parası, anlayışı, gelenekleri vs vs..

O yüzden özgürlük, haklar gibi kavramları her insanoğlu hakeder ama toplum içindeki yaşayış kurallarına göre hakettiklerini anlayamazlar ve asla sahip olamazlar.

Ama yine de demokrasi olmadan da inanılmaz mutlu yaşarlar. Belki de hepimizden mutlu ölürler.

Niye böyle girdim konuya.

Çünkü Hiddink bize uymadı arkadaş.

Bakın bunu öyle elenip falan söylemiyorum yada Azerbaycan’a yenildikten sonra.

Bayağı bayağı Almanya gibi bir takıma yenildikten sonra söylüyorum.

Yani derdim leş üstündeki kargaların derdi değil.

Derdim; devrim diye dünyanın saygı duyduğu bir antrenörü getirip hala motivasyonla amiyane tabirle gazla bu oyunu oynayabiliyor olmamız.

Hani sistem dedikleri, hani değişik varyasyonlar, hani duran top çalışmaları.

Hiç birşey yok.

Bakın maçın başına sanki final maçı havasında.

Taraftarla birlikte bizimkiler o kadar hırslıydıki rakibi bile havaya soktuk vallahi.

İstiklal Marşı okunmuş, akustik mükemmel, taraftar ayakta...

Birazcık milliyetçilik duygun bile olsa o havaya kendiliğinden girersin.

Girersin girersinde sahada ne yapacağını da bilmen gerekiyor.

Bir ara Rıdvan hoca topla oynama oranlarını merak etti.

Geldi ekrana: %64 Almanya önde.

Bu arada bizimkiler napıyordu gördünüz değil mi?

%64’ü rakibe vermiş takım gibi topun arkasında duracağına sürekli koş koş koş..

Kimse pres falan demesin pres olsa maçın belli bölümlerinde devam ederdi.

Sistemsizlik bunun adı.

Olabilir ama bunlar bile kabul edilebilir çünkü bu işler zaman alır.

Yani devrim gelir  5-10 senede, belki daha kısa sürede ama yazının başında dediğim Hiddink bize uymadı arkadaş sözü aslında bunlara dayanmıyor.

Bizim içimizdeki motivasyon gücünü farklı kaybetsekte almayacaksın arkadaş.

Her ülkenin bir ekolü varsa bizimki de pes etmemek.

Kalbimiz o bizim.

O olmadan asla.

Bak eski Avrupa Şampiyonasına, bak diğer maçlarımıza, bak baskete voleybola.

Ne olursa olsun oyunun içinde kalabiliyoruz biz.

Bizi böyle anlatıyorlar dışarda. Son ana kadar dikkat edilesi takım diye.

Hiddink işte bütün bunları yerle bir etti Arda’yı oyundan alarak.

Takımın top ayağına geldiğinde en güvendiği isim, taraftarın en güvendiği isim.

Sen sırf Almanya 2-0 önde diye, nasıl olsa artık bizimkiler bunlara birşey yapamaz diye bu adamı oyundan çıkarıyorsun.

Yani takıma artık maçı bitirin mesajını veriyorsun. Sizden umudum yok diyorsun.

Düşüncesi muhtemelen profesyonelce, Salı gününe saklamak ama işte demokrasi gibi bu anlayış bize uymaaaz.

Çok romantik bir cümle olacak ama Hiddink bu ilkeleri hiçe sayarak Dünya şampiyonluğu getirse ben tatmin olmam.

Ruhumuzu alma bizim. Zaten onu alarak hiçbir şey de yapamazsın.

Bırak kavgayı sürdürsün bizimkiler, birazcık tanı kimsede göremeyeceğin karakterleri.

O istediğin devrimi yapamamanın sebebi de belki bu.

Bu ruh üzerinden işle bizim çocukları. Yoksa cıks cıks cıks..

Şimdi yine elin yapacaklarına kaldık. Biz alışkınız bu durumlara.

Tam bizlik işler. Gözler televizyonda kulaklar Berlin’de falan.

Biz play-off’a kalırızda. Şampiyonaya gitmeden önce biraz İstanbul trafiğine takılırsa Hiddink belki bizim çalışma prensiplerimizi anlayabilir.

İyi haftasonları

Hoşçakalın...